A momentary lapse of reason

Tom ontmoette Caroline in de kroeg waar hij tijdens sommige periodes dagelijks kwam. Ze was van het type meisjes waar hij het meest van hield: donkere ogen, donker haar, geen make-up, verlegen oogopslag. Toen hij haar voor het eerst zag wist hij het meteen: ze zou de zijne zijn.
Omzichtig ging hij te werk. Hij had alle tijd van de wereld dus hij hoefde geen haast te maken. Ook zij kwam vaak in de kroeg, meestal vergezeld van een skatejongetje die niet de indruk gaf haar geliefde te zijn. Tom observeerde haar tijdens het dansen, als hij aan de bar stond of langs de kant van de dansvloer wat te drinken. Na een paar dagen merkte hij dat ze hem ook op onbewaakte ogenblikken zat te bekijken. Hij had beet. Opgewonden bedacht hij wat de volgende stap zou zijn. Hij wilde niet meteen op haar afstappen, daar hielden dat soort meisjes niet van, zo wist hij uit ervaring. Dan schrokken ze en trokken ze zich onmiddellijk terug, als hertjes voor de aansluipende jager. Nee, een aantal keren oogcontact maken, daarna glimlachen. Als de reactie naar wens was kon hij bij haar in de buurt gaan dansen. Van daar zou hij wel verder zien.

Alles verliep volgens plan. Een week later vroeg hij haar of ze zin had in een potje poolen. Hij had haar het spel wel eens zien spelen met skatejongetje. Ze stemde toe. Het zou niet lang meer duren.

De tweede avond dat ze poolden vroeg Caroline of hij de volgende avond weer zou komen. Hij deed net of hij twijfelde. Zei dat hij het nog niet wist, dat het er van af hing hoeveel werk hij had. Wat gelogen was, want Tom was al jaren werkloos. Ze vroeg of hij zou komen als ze het lief zou vragen. Hij had haar.

De volgende avond spraken ze af, in een andere kroeg, eentje waar mensen rustig konden praten. Ze dronken bier, daarna wijn. Ze vertelden elkaar over elkaar. Hoe later het werd, hoe dichter de nevel in hun hoofden. Hij probeerde zichzelf te dwingen helder te blijven, maar het lukte niet helemaal. Aan het einde van de avond ging ze met hem mee naar huis.

Ze lagen in bed, ze zoenden, maar door de alcohol viel Caroline al snel in slaap. Hij had er vrede mee. Toen hij de volgende ochtend wakker werd was ze weg.
Die middag belde ze hem op. Tom was verbaasd, hij had haar immers zijn telefoonnummer niet gegeven? Ze zei dat ze het had opgezocht in het telefoonboek, en verontschuldigde zich voor het geruisloos verlaten van het pand. Hij zei dat het okee was, en vroeg of ze elkaar weer zouden treffen, die avond. Caroline nodigde hem uit om bij haar te komen eten, en hij stemde toe.

Hij had wijn meegebracht. Het werd gezellig, en ze werden iets minder dronken dan de avond ervoor. Maar genoeg om ontboezemingen te doen die ze van tevoren niet van plan waren geweest te doen. Hij was, tot zijn verbazing, de eerste. Hij dook er meteen in. Uit de krochten van zijn ziel haalde hij de herinnering naar boven die hem voor het leven getekend had. Hij schrok van zichzelf, dit was niet onderdeel van de strategie geweest. Hij verontschuldigde zich, maar ze sloeg haar arm om hem heen en kuste hem. Ze bedankte hem dat hij dat met haar had willen delen. Toen kwam haar eigen verhaal, en het was bijna net zo gruwelijk als het zijne. Maar er klopte iets niet. Hij kreeg het gevoel dat hij haar niet kon geloven. In gedachten discussieerde hij met zichzelf, verweet zichzelf dat hij een cynicus was. Niemand zou zo'n verhaal verzinnen. Maar de twijfel bleef. Hij begon spijt te krijgen van zijn verovering.

Die avond kwam het tot sex, en het was wild. Caroline veranderde van een verlegen meisje in een furie. Ze zei dat hij haar moest bijten, in haar nek, in haar schouder. Hij moest aan haar haar trekken en zo hard stoten als hij maar kon. Ze schreeuwden elkaars namen toen ze klaarkwamen.
Caroline viel meteen in slaap, Tom bleef nog uren in het donker staren. De twijfel sloeg weer toe. Hij voelde dat hij zich ergens had begeven waar hij niet had willen gaan.

De dagen die volgden nam hij geen contact met haar op, en hij kwam ook niet in de kroeg waar ze elkaar hadden ontmoet. Na drie dagen belde Caroline hem op. Waarom hij haar niet belde, vroeg ze. Ze klonk geïrriteerd. Hij loog dat hij het te druk had gehad, maar dat ze als ze zin had die avond wel langs kon komen. Hij zou koken. Hij had spijt toen hij de telefoon neerlegde, en vroeg zich af hoe hij haar zo zacht mogelijk af kon poeieren.

Caroline kwam niet opdagen. Hij vond het vreemd, maar was ook opgelucht. Toch belde hij haar op. Geen gehoor. Na een uur probeerde hij het nog eens, en daarna nog eens. Niets. Om 4 uur 's ochtends ging de telefoon. Het was Caroline. Ze was thuis, maar had uren op het politiebureau gezeten. Ze was aangerand door twee mannen, maar was gered door een toevallige passant. Hij geloofde haar niet. Iets zei hem dat ze niet de waarheid sprak, dat ze hem haar eerdere verhaal, en nu dit, had gedaan om zijn sympathie op te wekken. Hij had moeite om medeleven te tonen, maar kon het verdoezelen door slaapdronkenschap voor te wenden.

De volgende avond ging Tom bij haar langs. Hij was de hele dag neerslachtig geweest en had behoefte aan troost. Zodra hij binnen was begon Caroline zijn kleren uit te trekken. Ze deden het op de sofa. Na een korte maar hevige vrijpartij trok ze hem haar bed in, waar ze voor de tweede keer aan de gang gingen. Plots ging de bel. Als door een adder gestoken stond Caroline op, kleedde zich aan en liep naar de voordeur, Tom in verbijstering achterlatend. Het was skatejongetje. Ze liet hem binnen en ging met hem in de woonkamer zitten, zonder dat ze nog naar Tom omkeek. Hij was beledigd. Hij hoorde de televisie aangezet worden. MTV. Hij riep haar naam, en toen ze niet reageerde nog eens. Ze kwam de kamer binnen met haar gezicht op onweer. Ze zei dat hij maar beter weg kon gaan, ze wilde die avond alleen slapen. Overdonderd kleedde Tom zich aan en vertrok. Geen kus kon er af als afscheid, en skatejongetje keek niet op toen hij door de woonkamer naar de hal liep.

Hij stond al een paar uur in het portiek tegenover Caroline's woning, en hij begon zich af te vragen wat hij daar eigenlijk deed. Skatejongetje was nog altijd niet naar buiten gekomen, maar door de luxaflex zag Tom hem en Caroline nog altijd voor de tv zitten. Hij besloot dat hij stom aan het doen was en liep naar de tramhalte. Er stond een rokende man. Hij keek Tom aan, die na het lange buiten staan verkleumd was tot op het bot. Hij klappertandde, en de rokende man maakte een opmerking over de kou.
Na een tijdje op de tram gewacht te hebben besloot hij toch weer terug te lopen naar Caroline's huis. Hij voelde zich stom, maar kon zichzelf ook niet bedwingen. Hij zou aanbellen en haar zeggen dat hij haar niet meer wilde zien. Bij Caroline was alles donker. Hij belde toch aan, overtuigd dat ze op dat moment door skatejongetje in haar schouder gebeten werd, aan haar haar getrokken. Hij luisterde of hij haar skatejongetje's naam hoorde schreeuwen. Hij hoorde niets. Hij belde nog een aantal keer maar er werd niet gereageerd. Hij legde zijn oor tegen het raam en luisterde intens. Niets, geen zuchtje, geen kraak, niets. Waarschijnlijk was ze met skatejongetje naar huis gegaan. Het was vlakbij, zo wist hij want ze had aangewezen waar het was toen ze er een paar dagen eerder langs fietsten opweg naar Tom's huis. Hij belde aan, een oude man deed open. Hij vroeg naar skatejongetje maar de man antwoordde in het Hebreeuws en schudde zijn hoofd. In het Engels vroeg Tom of de oude man, als hij Caroline zou zien, hij haar kon vragen hem te bellen, het was dringend. De oude man knikte en sloot de deur. Tom beet op zijn lip. Hij was ontzettend stom bezig. Wat was er met hem aan de hand? Ze was toch maar één van zijn veroveringetjes? Waarom gedroeg hij zich als een hysterische bakvis? Hij keerde huiswaarts, rood van schaamte, ervan overtuigd dat iedereen in de tram het wist van hem en Caroline, en van zijn achterlijke gedrag.

Twee dagen later ging de telefoon. Zij was het. Ze schold hem de huid vol en waarschuwde hem haar nooit meer te benaderen. Zonder zijn antwoord af te wachten hing ze op. Tom bleef met de hoorn in zijn hand staan, met een hoofd rood als een biet. "Zo", dacht hij, "daar heb je je weer fijn uitgedraaid."